|
این اولین یا داشتی است که برای نشریه الکترونیکی آشنا می نویسم . نشریه الکترونیکی آشنا بخشی از سایت
« مرکز فرهنگی – اجتماعی سراج » است که زمانی به نام « مرکز فرهنگی نویسندگان افغانستان » یاد می شد. مرکز فرهنگی – اجتماعی سراج یا همان مرکز فرهنگی نویسندگان افغانستان در طول حیات خود، علی رغم مشکلات متعدد ، توانسته است خدمات شایان در عرصه فرهنگ، اندیشه وادب افغانسان انجام دهد که اینک حضور در دنیای مجازی اینترنت وتاسیس سایت مرکز فرهنگی – اجتماعی سراج ، گام دیگری در راستای پیشرفت واعتلای فرهنگ کشوراست.
یکی از بخشهای مهم سایت که مسول مرکز، جناب داکتر محمد امین احمدی ، اهتمام ویژه وتاکید فراوان روی آن داشته ودارد، نشریه الکترونیکی « آشنا» است. نشریه الکترونیکی آشنا در عرصه های اندیشه ودین ، جامعه وفرهنگ، ادبیات وهنر و... فعالیت خواهد کرد ومرتب به روزرسانی خواهد شد. برای اینکه خواننده گرامی با اهداف و روندکاری نشریه الکترونیکی آشنا شود، بهتر است که درهمین آغاز راه ، پیشاپیش به سه پرسش حتمی بپردازیم . آن سه پرسش عبارت است از اینکه : نشریه الکترونیکی آشنا، چه خواهد گفت؟ ، برای کی خواهد گفت؟ و چگونه خواهد گفت؟
اول - جواب به این پرسش تا حدودی روشن است؛ زیرا مجموعه مرکز فرهنگی – اجتماعی سراج ریشه در اعماق تاریخ ، فرهنگ، اندیشه ودر یک کلام دل در گرو میراث گرانقدری دارد که همچون منبعی سرشار از آگاهی ، زیبایی و آموزه های انسانی است. از سوی دیگر به فراخور ظرفیت های ممکن، با دنیای جدید و فراورده های عصر ، به خصوص درزمینه های علوم انسانی ، آشنا است. لذا نشریه الکترونیکی آشنا به مثابه بخش پویای سایت مرکز، نه تنها بی سخن وبی حرف نخواهد ماند، بلکه احساس می کند که حامل بار سنگینی است که باید برای جامعه رنجدیده ومحروم خویش به ارمغان بیاورد و بدین ترتیب سهم خود را در افزایش آگاهی وارتقای فرهنگ جامعه ادا کند.
دوم – پرسش فرضی والبته محتمل الوقوع دیگر اینست که نشریه الکترونیکی آشنا برای چه کسی سخن خواهد گفت و مخاطبانش چه کسانی هستند؟ واقعیت امر اینست که در جامعه ای چون جامعه ما انتخاب مخاطب وبه عبارتی در انحصار کشیدن مخاطب ، بی آنکه او خود بخواهد، امری است عادی ومعمول؛ امروزه خیلی ها را می توان یافت که ادعای حرف زدن برای اقشار مختلفی ، چون زنان، کودکان ، جوانان، کارگران و... را دارند ولی سراج برخلاف معمول می خواهد از ساختن چنین قید های جعلی وطبقه بند های ساختگی بپرهیزد. بنابراین مخاطب آشنا در وهله نخست انسان است ، انسانی که زبان اورا می فهمد ودرک می کند. البته ما از همه انسان های عالم نمی خواهیم که حتما سخن مارا بشنوند و در برابردیگر سخن ها برگوشهای خویش پنبه بگذارند، به عبارت دیگر ما نمی خواهیم همه صداها ، جز صدای خویش را تحریم کنیم بلکه می خواهیم در یک جهان چند صدایی زندگی کنیم وجامعه خویش را به همین سمت وسو سوق دهیم . پس مخاطب همه کسانی است که به عنوان انسان ، جامعه انسانی مارا تشکیل می دهند. ما براین باورهستیم که مشکل ما نه یک تا ، دوتا وچند تا ، بلکه صدها مشکل است که دامن همه مارا گرفته اند ومارا نه به عنوان یک زن، یک کودک ، یک جوان ویانه به عنوان یک هزاره، یک پشتون ، یک تاجیک ، یک ازبک و... ، بلکه به عنوان یک انسان ودر یک جامعه چند تکه تهدید می کنند ونیزصادقانه بر این باور هستیم که دنیا از یک گل بهار نمی شود، یعنی ما به تنهایی نمی توانیم آرزوها وآرمان های انسانی جامعه خویش را به تنهایی برآورده سازیم ، بلکه تمام سعی ما معطوف براین خواهد بود که به سمت یک جامعه انسانی گام برداریم وپیش از آنکه جامعه خویش را در دایره های تنگ جنسی ، نژادی، قومی ، مذهبی و... محصور کنیم ، همه آنهارا یکسان بنگریم وانتظار داریم که بتوانیم دیگران را نیز دراین مسیر همراه وهمگام خویش بسازیم.
سوم – سرانجام به آخرین وسومین پرسش می رسیم و آن اینکه ما چگونه سخن خواهیم گفت وشیوه وروش ما چگونه خواهد بود؟ مراد ما در اینجا از روش وشیوه ، روشها وشیوه های فلسفی وفکری نیست ، گرچند که در هرصورت از آنها نیز در راستای اهداف خویش بهره خواهیم جست ، بلکه مراد ما این است که ما کدام یک از قالب های معمول جامعه خویش را انتخاب خواهیم کرد؟ چنانکه می دانیم در جامعه ما قالب های متنوعی برای سخن گفتن وجود دارد که از گفتمانهای تند ورادیکالی چون طالبان تا گفتمانهای رادیکال تر شبه روشنفکرانه را در بر می گیرد، همه این تنوع وتکثر، اما در یک چیز باهم مشترکند و آن نفی مطلق همدیگر ونا دیده انگاشتن های بی شرمانه است که البته این همه از مقتضیات التهاب آمیز وپس زمینه های ذهنی و بیمار جامعه پاره پاره ما نشات می گیرند. تنشهای بی حاصل وتا حدودی سیاسی برسر دفاع از زبان فارسی وپشتو در مطبوعات امروز ما ازنشانه های روشن یک بیماری تاریخی وهویتی است که در جامعه ما وجود دارد وهریک دیگری رابه کلی نادیده می انگارد وهمه دلبستگی های یکدیگر را له می کند. مجموعه فرهنگی – اجتماعی سراج وبه خصوص نشریه الکترونیکی آشنا تعلق خاطر به هیچ یک از این شیوه ها ندارد و می خواهد سبک جدید وشیوه نو ومتفاوت در پیش گیرد. ما نه می خواهیم به سبک طالبان از سنت دفاع کنیم ونه چون برخی دیگر ، همه مرارت های خویش را به گردن سنت بیندازیم، ما نه می خواهیم فارسی بر پشتو حاکم باشد ونه می خواهیم پشتو تابو باشد، ما می خواهیم که جامعه ما به سمت برادری برود ولی نمی خواهیم که همیشه سلسله مراتب برادر بزرگتروکوچکتر بر قرار بماند ، بلکه ما چنانکه گفتیم می خواهیم که دراین جامعه پیش از هرچیز دیگر به انسانیت انسانها حرمت گذاشته شود. ونیز نیک می دانیم که به باور برخی این گفته ها بیش از حد خوش بینانه است ولی دوست داریم که این گفته های « کارل پوپر » را به یاد بیاوریم که گفته بود:
« همه ما در آنچه آینده در خود دارد ، مسول هستیم. بنا براین وظیفه ما ست که فال بد نزنیم ، بلکه در عوض برای ایجاد یک دنیای بهتر تلاش کنیم.»
|
